आज मैले टेकेको धरती
तल-तल भासिएझै लाग्छ
किन-किन पूर्णिमाको रातपनि
औशीको कालो रातझै लाग्छ
आकाश खुलेको छ भन्छन्
मलाई कालो बादल मडारिएझै लाग्छ ।

जीवनका आरोह अवरोहहरु
मेरा लागि निरर्थक लाग्छ
उथल पुथल देख्छु मेरो संसार
कसैले मलाई खेदेकोझै लाग्छ
हिजोसम्म मेरै पोल्टामा थिए उमंगहरु
तर खै किन आज बसाँई सरेझै लाग्छ ।

उफ ! कस्तो जीवन हो यो
कसरी आयो यत्रो बज्रपात
सायद धरती माथि भोग चलनको
मिती पुगेको हुनु पर्छ
किनकि अचेल मलाई
जीवन भन्दा प्यारो मृत्यु लाग्छ ।

विश्वासमा मैले
आफ्नो लागि केही नराखी
भए भरका खुशी कसैलाई दिए
किनकि उस्को हातमा
मेरो खुशीहरु जीवित रहनेछन्
मेरो सपनाहरु सुरक्षित रहनेछन् ।

तर मान्छेको मन त हो
सके सम्म लुट्नै खोज्छन्
हो मपनि लुटिए
म खोत्रो भए रिक्तिए
त्यसैले त मलाई आज
मान्छे हुनुमा धिक्कार लाग्छ ।

हिजोझै आजपिन
दुस्मनहरुको किल्ला मािथ
धावा बोल्न सक्दिन
किनकि म थाकि सकेकोछु
मेरा आदम्य शाहस तुहिनुमा
नियतीको हात छ लाग्छ ।

शाहस टुटेको मान्छे म
खुशी लुटिएको मान्छे म
सपना हराएको मान्छे म
त्यसैले त अचेल मलाई
धरतीको बोझ बन्नु भन्दा
यो धरतीबाट बसाँई सरु लाग्छ ।

त्यसैले अचेल म
कालदेवको तपस्यामा लीनछु
सायद अब छिट्टै मलाई
यमराजले उठाउने छ
म त छिट्टै बसाँई सर्दैछु
यहि बाटोमा जीवनको मुक्ति छ लाग्छ ।
यहि बाटोमा जीवनको मुक्ति छ लाग्छ ॥

रचनाकाल २४ जुलाई २०१०
दोहा कतार ।

0 comments