घाम पानीमा ओत लाग्ने
सानो घर थियो मेरो
त्यो घरको चार दिवारभित्र
मेरो मन अटाउन सकेन ।

जीजु पुर्खाले त्यहि घरमा
बर्षौ राज गरेर गए
तर खै किन हो
म त अटाउनै सकिन ।

त्यो घरलाई सिमेन्टले पोत्ने
अनि रंगिन टिनाले छाउने
जीजु पुर्खाको निसानी मेटाउने
खै कस्तो मृगतृष्णा मेरो ।

हो मलाई मेरो सपनाले
मेरो देशमा बस्न दिएन
सुन फल्ने मेरै माटोमा
मेरो पसिना बगाउन दिएन ।

आमाको न्यानो काख छाडेर
सुखको खोजिमा परदेश लागे
बिरानो परदेशमा
मैले आफुलाई सस्तैमा बेचे ।

तर मेरो दुर्भाग्य
मलाई बालापनमा ओत दिने
मेरो पुर्खाको निशानीमा
पापी धमिरो लागि सकेछ ।

मेरो अनुपस्थितीमा
घाम पानीले पनि
मेरो पुर्खाको निशानी माथि
गर्नु सम्मको अन्याए गरेछ ।

हो मैले
मेरा पौरखीला यी हातहरु
मैरै माटोमा सल्बलाउनु पर्थ्यो
पसिनाका थोपाले मेरै भुमीको
सिंचाई गर्नु पर्थ्यो ।

आज मलाई म हुनुमा
पछुतो लागेको छ
मेरो सपनालाई
धिक्कार्न मन लागेको छ ।।

रचनाकाल २१ जुन २०१०
दोहा, कतार

0 comments