गजल

विजाउने पुरा अतित, झिकि फाल्ने मन्छ
निरासाको कालो बादल, सारा गाल्ने मन्छ

निर्मोहिको घातै घातले, मनै फाट्यो आज
च्यातिएको यहि मन्लाई, फेरी टाल्ने मन्छ

बितेको त्यो पल सम्झेर, मुटू दुख्न थाल्छ
यस्तो बेला फेरि दिलमा, बार हाल्ने मन्छ

घाम पानी हो नि जीवन, बल्ल बुझ्न थाले
भोलि मेरो दिन आउछ, आशा ढाल्ने मनछ

जल्नुजले उस्को यादमा, जल्नु ब्यर्थ लाग्यो
सजाउँदै स्वर्णिम् सपना, खुशी पाल्ने मन्छ ॥

रचनाकाल : १६ साउन २०६७
दोहा, कतार ।

Labels: गजल